Русский · English · ไทย · Tiếng Việt · မြန်မာ
လွန်ခဲ့တဲ့ ၃၄ နှစ်၊ နိုဝင်ဘာ ၆ ရက်နေ့မှာ ကျွန်တော် မွေးခဲ့တယ်။ ဒီနှစ်အတွက် အစီအစဉ်က ရိုးရှင်းပါတယ်—ဘန်ကောက်ကို ၁၀ ရက်ပဲ ရောက်နေတဲ့ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်း အီဂေါ် (Egor) ဆီ လေယာဉ်ပျံနဲ့ သွားဖို့ပါ။ ၆ ရက်နေ့က အချိန်အားဖြင့် အတော်ပဲမို့ သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက် တွေ့ပြီး မွေးနေ့အတူတူ ဖြတ်သန်းလို့ရမယ်လို့ တွက်ထားခဲ့တယ်။
ကျွန်တော့်မှာ လေဆိပ်ကို အချိန်ကပ်မှ ရောက်တတ်တဲ့ အကျင့်ဆိုးရှိပေမဲ့ ဒီတစ်ခေါက်တော့ တကယ် အချိန်မီ ရောက်သွားခဲ့တယ်။ မနက် 10:25 နာရီ (လေယာဉ်မထွက်ခင် ၄၅ မိနစ်အလို) မှာ check-in အားလုံး ဝင်ပြီးသွားသလို၊ လက်ထဲမှာလည်း boarding pass နှစ်စောင်လုံး (ဆိုင်ဂုံ → ဒါနန်း နဲ့ ဒါနန်း → ဘန်ကောက်) ကိုင်ထားပြီးသား၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ၁၀ ကီလို သေတ္တာကလည်း လေယာဉ်ဝမ်းဗိုက်ထဲ တင်ပြီးသွားပြီ။
ကျွန်တော် မထင်ထားမိတာက Terminal 3 check-in ကောင်တာက ဝန်ထမ်းတွေဟာ ဒါနန်းမှာ လေယာဉ်ပြောင်းရမယ့် ကိစ္စကြောင့် ကျွန်တော့်ရဲ့ ၈ ကြိုးတပ် လျှပ်စစ်ဂစ်တာ (eight-string electric guitar) နဲ့ ပတ်သက်ပြီး မိနစ် ၃၀ လုံးလုံး ကြောင်ပြီး ရပ်နေကြမယ် ဆိုတာပါပဲ။ ကျွန်တော်က ဂစ်တာကို လေယာဉ်ခန်းထဲ ယူခွင့်ပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တာ လုံးဝ မဟုတ်ဘူး—ဟိုချီမင်းကို VietJet နဲ့ ပျံလာတုန်းကလည်း အရွယ်အစားကြီးပစ္စည်းကောင်တာ (Oversize Baggage) မှာ အပ်ခိုင်းလို့ အပ်လိုက်တာ ဘာပြဿနာမှ မရှိခဲ့ဘူး။ ဒီမှာလည်း သူတို့စည်းကမ်းအရ ဘာလုပ်ရမလဲပဲ မေးခဲ့ပြီး သူတို့ပြောသမျှ လိုက်နာဖို့ အသင့်ရှိသလို သူတို့ရဲ့ တာဝန်ကင်းလွတ်ခွင့် စာရွက် (Waiver of Responsibility) ကိုလည်း ချက်ချင်း လက်မှတ်ထိုးပေးခဲ့တယ်။ သူတို့ကိုယ်တိုင်ကသာ ရှုပ်ထွေးတဲ့ အစီအစဉ် («ဒါနန်းအထိ ပြည်တွင်းခရီးစဉ်မှာ လေယာဉ်ခန်းထဲ အခမဲ့၊ နိုင်ငံတကာခရီးစဉ်အတွက် အပိုကြေး») ကို ထွင်လိုက်ကြပြီး သူတို့ထွင်တဲ့ ကိစ္စကို သူတို့ မနိုင်မနင်း ဖြစ်ကုန်ကြတာ—အဲဒီစာရွက်တစ်ရွက်တည်းကိုပဲ အချင်းချင်း ငြင်းခုံလိုက်၊ ဖုန်းတွေဆက်လိုက်နဲ့ အချိန်တွေ အကြာကြီး ဖြုန်းပစ်လိုက်ကြတာ နောက်ဆုံး လုံခြုံရေးစစ်ဆေးရေးကို ကျွန်တော် ဘယ်လောက်ပဲ အမြန်ပြေးဖြတ်ဖြတ် လေယာဉ်ဂိတ်တံခါးက ကျွန်တော့်မျက်စိရှေ့တင် ပိတ်သွားခဲ့တယ်။
အရယ်ရဆုံး အပိုင်းက ဘာလဲသိလား? သူတို့ ကျွန်တော့်သေတ္တာကို လေယာဉ်ပေါ် တင်ပြီးခါမှ ပြန်ချခဲ့ကြတာ။ ဒီယုတ္တိကို စဉ်းစားကြည့်ပါဦး—ရှေ့တင်ရပ်ထားတဲ့ လေယာဉ်ပေါ် ကျွန်တော် တက်သွားဖို့ကျတော့ «မဖြစ်နိုင်ဘူး» တဲ့၊ ဒါပေမဲ့ ကုန်ပစ္စည်းခန်းတစ်ခုလုံးကို ပြန်မွှေနှောက်ပြီး ကျွန်တော့်အိတ်ကို ပြန်ဆွဲထုတ်ဖို့ကျတော့ လုံးဝ လုပ်လို့ရတယ်တဲ့လေ။ တကယ့် ဟာသသက်သက်ပဲ။
ကျွန်တော် ကောင်တာကို ပြန်လျှောက်သွားတော့ သူတို့ ပြာယာခတ်ကုန်ကြပြီ။ check-in ဝင်ပြီးသား ခရီးသည်ရဲ့ အိတ်ကို လေယာဉ်ပေါ်က ပြန်ချရတဲ့အတွက် တစ်ယောက်ယောက်တော့ အပြစ်ခံရတော့မယ်ဆိုတာ ကောင်တာက မိန်းကလေး သဘောပေါက်သွားတယ်။ အဲဒါနဲ့ သူက ကျွန်တော်ဟာ ကောင်တာကို မနက် 11:38 (လေယာဉ်ထွက်သွားပြီး ၂၈ မိနစ်အကြာ) မှ ရောက်လာပါတယ်လို့ ရေးထားတဲ့ ရုံးတွင်း «Late Show Up» စာရွက်တစ်ရွက် ထိုးပေးတယ်။ ကျွန်တော် ချက်ချင်း ဓာတ်ပုံရိုက်ထားလိုက်တယ်။ တစ်မိနစ်ခွဲလောက်ကြာမှ သူ သဘောပေါက်သွားတာက လေယာဉ်ထွက်ပြီးမှ ရောက်လာတဲ့လူဆီမှာ ထုတ်ပြီးသား boarding pass တွေနဲ့ တင်ပြီးသား သေတ္တာ ရှိနေစရာ အကြောင်းမရှိဘူးဆိုတာပဲ။ အဲဒါနဲ့ သူ ပြန်လျှောက်လာပြီး လုံခြုံရေးကင်မရာတွေ အောက်မှာတင် ဘောပင်နဲ့ 11 ပေါ်မှာ 10 ကို ထပ်ခြစ်ပြီး 10:38 ဖြစ်အောင် ပြင်ရေးလိုက်တယ်။ အဲဒါကိုလည်း ကျွန်တော် ဓာတ်ပုံရိုက်ထားလိုက်တယ်။
တစ်ချိန်မှာ ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်—
«ဝန်ထမ်းကတ် (badge) ကို ဓာတ်ပုံရိုက်လို့ ရမလား?»
«မရဘူး၊ လုံခြုံရေးစည်းကမ်း (security rules)။»
«အိုကေ၊ ကျွန်တော် စစ်ကြည့်ရအောင် အဲဒီလုံခြုံရေးစည်းကမ်း ပြပါဦး။»
နောက်မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို «လုံခြုံရေးနယ်မြေ» ထဲမှာ ခွင့်မပြုကြောင်း သက်သေပြဖို့ စာမျက်နှာ ၈၀ ပါတဲ့ စည်းမျဉ်း PDF ဖိုင်ကြီး တကယ်ပဲ ပို့ပေးလာတယ်—တကယ်တမ်း ကျွန်တော်တို့ ရပ်နေတာက အများပြည်သူသုံး check-in ကောင်တာရှေ့မှာပါ။ သဘာဝကျကျပဲ ကျွန်တော် အဲဒီ စာမျက်နှာ ၈၀ PDF ကို Gemini ထဲ တန်းထည့်လိုက်တော့ သူတို့ကိုယ်တိုင် ချိုးဖောက်နေတဲ့ စည်းကမ်းတွေ အများကြီးကို ချက်ချင်း ဆွဲထုတ်ပေးလာတယ်။ ကတ်ကို ဓာတ်ပုံရိုက်လို့ မရဘူးဆိုတော့ ကျွန်တော်လည်း «ရတယ်၊ ဒါဆို ကိုင်ထားပေး၊ ကျွန်တော် လက်ရေးနဲ့ပဲ ကူးရေးလိုက်မယ်» လို့ ပြောလိုက်တယ်။
Terminal 3 ဆိုတာက ကိုယ့်အမှားကိုယ် ဖုံးဖိဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ check-in ကောင်တာက ထိတ်လန့်နေတဲ့ ကောင်မလေးနှစ်ယောက် သက်သက်ပါ။ Terminal 2 ကမှ တကယ့် အထက်လူကြီးတွေ—လွတ်သွားတဲ့ ခရီးစဉ်တစ်ခုကို စက္ကန့်သုံးဆယ်အတွင်း ပြင်ပေးနိုင်တဲ့ အာဏာရှိသူတွေ—က အလိမ်အညာတစ်ခုကို ဆက်ပြီး ကာကွယ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြတဲ့ နေရာပါ။
ဒီက ဗျူရိုကရေစီယန္တရားနဲ့ ကြုံခဲ့ဖူးတဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ရဲ့ အတွေ့အကြုံအရ အော်ဟစ်တာ၊ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်တာဟာ ဘာမှ အလုပ်မဖြစ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သိထားတယ်။ ဒီမှာက စနစ်တစ်ခုလုံးဟာ မျက်နှာပျက်မှာ ကြောက်တဲ့စိတ်ပေါ်မှာ လည်ပတ်နေတာ။ ဒါကြောင့် နိုင်ငံတကာ terminal ဘက်ကို လမ်းမလျှောက်သွားခင်မှာပဲ ခိုင်မာတဲ့ သက်သေအထောက်အထားတွေ—boarding pass နှစ်စောင်လုံး၊ သေတ္တာ tag နဲ့ 11:38 → 10:38 ဘောပင်နဲ့ ပြင်ထားတဲ့ပုံ—ကို ဖုန်းထဲမှာ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝက်ဘ်စာမျက်နှာတစ်ခုအဖြစ် စုစည်းလိုက်တယ်။ တာဝန်ခံတွေ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ ပြည်တွင်းကောင်တာဘက်က မှားသွားမှန်း သဘောပေါက်ပြီး ညနေလေယာဉ်ပေါ် တင်ပေးလိုက်နိုင်အောင်လို့ပါ။
Terminal 2 က ဝန်ထမ်းတွေ အဲဒီစာမျက်နှာကို ပထမဆုံး ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ သူတို့ တကယ်ပဲ ထိတ်လန့်သွားကြတယ်။ သပ်ရပ်လွန်းတော့ လေကြောင်းလိုင်းရဲ့ တရားဝင် စစ်ဆေးရေး portal လို့ ထင်သွားကြပြီး၊ မျက်နှာပြင်ပေါ်က သင်္ချာကလည်း ငြင်းလို့မရဘူးလေ—boarding pass တွေ ထုတ်ပြီးသား၊ သေတ္တာလည်း လေယာဉ်ဝမ်းဗိုက်ထဲ ရောက်ပြီးသား အခြေအနေမှာ မနက် 10:38 မှ «နောက်ကျပြီး ရောက်လာတယ်» ဆိုတာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး။
အဲဒီအခိုက်အတန့်ဟာ T2 က ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့်ရှိသူတွေ ရွေးချယ်ရမယ့် အချိန်ပါပဲ—အမှားကို ဝန်ခံပြီး လက်မှတ်ပြန်စီစဉ်ပေးမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ပုန်းနေမလား။
သူတို့ပြဿနာရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းက ဘန်ကောက်မှာ K-pop ပွဲတစ်ခု ရှိနေတာပါ။ Economy ခုံတွေ အကုန်ပြည့်နေပြီး Business Class ခုံတွေပဲ ကျန်တော့တယ်။ ခရီးသည်ကို အခမဲ့ အဆင့်မြှင့်ပေးဖို့ဆိုရင် မန်နေဂျာတစ်ယောက်က လက်မှတ်ထိုးပြီး အကြောင်းပြချက် ရေးရမယ်—ဆိုလိုတာက Terminal 3 က အချိန်လိမ်လည်မှုကို တရားဝင်မှတ်တမ်းထဲ ထည့်ရတော့မယ်။ အဲဒါကို ဘယ်သူမှ ကိုယ့်နာမည်အောက် မခံချင်ကြဘူး။
အဲဒီတော့ မန်နေဂျာတွေဟာ အညစ်ပတ်ဆုံး ဗျူရိုကရေစီ လှည့်ကွက်ကို သုံးခဲ့ကြတယ်—သူတို့ အနောက်ခန်းထဲ ဝင်ပုန်းသွားကြပြီး လူသားဒိုင်း (human shield) တစ်ခုကို ရှေ့ထုတ်ထားလိုက်ကြတယ်။
သူတို့ ကျွန်တော့်ကို လက်မှတ်အရောင်းရုံးခန်းဘက် ပို့လိုက်တယ်။ အဲဒီမှာ ကျွန်တော့်ကို အစွမ်းကုန် ကူညီပေးချင်နေတဲ့ အင်မတန် စိတ်ထားကောင်းတဲ့ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီးကြီးတစ်ယောက်ရှေ့မှာ ကျွန်တော် ထိုင်ရတယ်။ သူ့မှာ အပိုကြေး ကင်းလွတ်ခွင့်ပေးပိုင်ခွင့် လုံးဝ မရှိသလို၊ တကယ် အာဏာရှိတဲ့ တာဝန်ခံတွေကျတော့ မျက်နှာထွက်ပြဖို့ ငြင်းဆန်ခဲ့ကြတယ်။ အဲဒီအစား အနောက်ဘက် ရုံးခန်းထဲမှာ ထိုင်နေကြပြီး ဖုန်းထဲကနေတစ်ဆင့် သူ့ကို ကြားခံသုံးပြီး ကျွန်တော့်ကို လစ်တော့လို့ ပြောခိုင်းခဲ့ကြတယ်။
နောက်ဆုံး ခြေကုန်လက်ပန်းကျပြီး လေဆိပ်ထဲက ထွက်လာတော့မှ ဒီလုပ်ပေါက်မျိုး အတိအကျကို ကျွန်တော် အရင်က မြင်ဖူးမှန်း သတိရမိတယ်။ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် လူဝင်မှုကြီးကြပ်ရေးနဲ့ အလားတူ ထိပ်တိုက်တွေ့ဖူးတယ်—နောက်ဆုံး သူ့ကို နိုင်ငံထဲကနေ ထွက်ခွင့်ပေးလိုက်ရတဲ့ ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီးဟာ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွေ့ရင် ဥပဒေအချက်အလက်တွေနဲ့ သူ ချေပတာကို မနိုင်မှန်း သိလို့ ရုံးခန်းထဲကနေ လုံးဝ ထွက်မလာခဲ့ဘူး။ လူငယ်လေးတွေပဲ ဟိုပြေးဒီပြေး စကားသယ်ပို့ပေးခဲ့ကြတာ။
ဒီမှာလည်း အဲဒီလို ပြိုလဲမှုမျိုး အတိအကျပါပဲ။ မန်နေဂျာတွေဟာ ကောင်တာက စိတ်ထားကောင်းတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် နောက်မှာ ပုန်းနေပြီး၊ သူ့ကို ကြားခံထားကာ ဖုန်းထဲကနေ «ကမ်းလှမ်းချက်» လှမ်းပေးတယ်—အဲဒီ လွတ်နေတဲ့ Business Class ခုံအတွက် ဗီယက်နမ်ဒေါင် ၁၀ သန်း (~$400) ပေးရင် ပေးပျံမယ်တဲ့။ အခြေခံအားဖြင့်တော့ သူတို့ဝန်ထမ်းရဲ့ အမှားအတွက် ဒေါ်လာလေးရာ ပေးပြီး ဘန်ကောက်ကို အိတ်ကပ်ထဲ ပိုက်ဆံတစ်ပြားမှ မကျန်ဘဲ ဆင်းသွားပါဆိုတဲ့ သဘောပါပဲ။
ဆုံးဖြတ်ချက်ချနေတဲ့ သူရဲဘောကြောင်သူတွေက တံခါးအပြင်တောင် ထွက်မလာရဲတဲ့ အချိန်မှာ ကိုယ့်အတွက် တကယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေရှာတဲ့ အပြစ်မဲ့ ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ကိုပဲ ထိုင်ကြည့်နေရတဲ့ အဖြစ်ပါ။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်တော် ညှိနှိုင်းဖို့ ကြိုးစားနေတာကို ရပ်လိုက်ပြီး ပြင်းထန်တဲ့ မှတ်တမ်းဗားရှင်းကို စတင် တည်ဆောက်ခဲ့တယ်—ဒိုင်းအဖြစ် အသုံးချခံခဲ့ရတဲ့ ရှေ့တန်းကောင်တာက အမျိုးသမီးတွေကို အတိအလင်း ကာကွယ်ပေးထားရင်း၊ T3 က အချိန်လိမ်လည်မှုနဲ့ T2 မန်နေဂျာတွေရဲ့ သူရဲဘောကြောင်မှုကို လေကြောင်းကြီးကြပ်ရေး အာဏာပိုင်တွေရဲ့ စားပွဲပေါ် တိုက်ရိုက် တင်ပေးလိုက်တယ်။
အဲဒီ terminal ထဲမှာ ကျွန်တော့်မွေးနေ့ တစ်ရက်လုံး လောင်ကျွမ်းသွားခဲ့ပြီး၊ နှစ်ရက်အကြာမှာတော့ Thai Airways နဲ့ ဘန်ကောက်ကို ပျံသန်းဖို့ အဲဒီ Terminal 2 ထဲကိုပဲ ပြန်လျှောက်ဝင်သွားခဲ့တယ်။
အဲဒီလေဆိပ်ပဲ၊ အဲဒီနိုင်ငံတကာ လမ်းကြောင်းပဲ၊ အဲဒီအိတ်ပျော့ထဲက အဲဒီ ၈ ကြိုးတပ် လျှပ်စစ်ဂစ်တာပဲ။ သူတို့ ကျွန်တော့်ကို check-in လုပ်ပေးပြီး ဂစ်တာကို လေယာဉ်ခန်းထဲ တန်းယူသွားဖို့ လက်ပြလမ်းညွှန်ပေးလိုက်တယ်—မေးခွန်း လုံးဝမရှိ၊ အပိုကြေး လုံးဝမရှိ၊ မိနစ်သုံးဆယ်ကြာ ကော်မတီအစည်းအဝေး လုံးဝမရှိ။
အရယ်ရဆုံး အသေးစိတ်အချက်က ဘာလဲသိလား? အပေါ်ဘက် ပစ္စည်းတင်စင်ထဲက ဂစ်တာပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ ကျွန်တော့် Thai Airways boarding pass ရဲ့ ညာဘက်ခြမ်းမှာ ကပ်ထားတဲ့ သေတ္တာဖြတ်ပိုင်းလေးကို ကြည့်လိုက်ပါ—အဲဒီပေါ်မှာ VIAGS လိုဂို ပါတယ်။ သောကြာနေ့တုန်းက check-in ကောင်တာကို နာရီဝက်လုံးလုံး ရပ်ဆိုင်းသွားစေခဲ့ပြီး အချိန်နာရီကို နှစ်ခါတိတိ လိမ်ပြင်ခဲ့တဲ့ မြေပြင်ဝန်ဆောင်မှု ကုမ္ပဏီကပဲ တနင်္ဂနွေနေ့မှာတော့ အဲဒီဂစ်တာအတိအကျကိုပဲ နှစ်မိနစ်တောင် မကြာဘဲ လေယာဉ်ခန်းထဲ ခွင့်ပြုပေးလိုက်တယ်—လေကြောင်းလိုင်း မတူတာတစ်ခုပါပဲ။